آسمان نیلی دلش دغدغه باریدن گرفته بود و می‌خواست ببارد. هوای دلش ابری بود و ابری.... می‌خواست ببارد تا آبی شود. تا اشعه‌ی طلایی آفتاب با قدم‌های استوارش صحن دلش را متبرک سازد و رنگین‌کمان امید بر آسمان دلش جلوه‌گری کند. اشک، آن سپاهِ زلال و پاک، آن همدم لحظات تنهایی اش، بدون اینکه کسی به بدرقه اش بیاید میدان نیلوفری چشمانش را بدرود می‌گفت و راهی دیار غربت می شد.

تذکر: این سیمینار به تاریخ 27 عقرب 1388، در هفته‌ی نقد و بررسی کارکردهای لیسه عالی معرفت، ارایه داده شد. از آنجایی که این متن اختصاصاً برای سیمینار تهیه گردیده است، بناءً موضوعات بیشتر به صورت فهرست‌وار و به طور کلی بیان گردیده اند؛ چون خود خانم اکبری در موارد مورد نیاز توضیحات لازم را ارایه می‌دادند. امیدواریم بتوانیم در آینده موضوعات بیشتر و کاراتری در این زمینه تهیه کرده و در اختیار خوانندگان محترم سایت معرفت قرار دهیم.

متأسفانه خيلي دير است كه نتوانسته ايم براي هم نامه بنويسيم. حتماً حرف‌هاي زيادي براي گفتن داريم. از من كه همين طور است، از شما را نمي‌دانم. بدبختانه در اين مدت مصروفيت‌هاي من آنقدر زياد بود كه حتا فرصت سرخاراندن را هم نداشتم.

انتخابات، پس از 24 سال جنگ و خونريزي، براي دوره‌ي دوم برگزار مي‌شود. اين انتخابات براي من و امثال من كه در اين دوره واجد شرايط شده‌ايم، خيلي جالب و هيجان‌انگيز است. من در انتخابات گذشته چيزي بيشتر از 14 سال داشتم و نتوانستم كارت رأي‌دهي به دست آرم. اين بار رأي مي‌دهم تا در نوشتن تاريخ جديد كشورم نقش داشته باشم. اشاره: این متن در ستون «من و انتخابات» سایت بی بی سی نیز نشر گردیده است.

احساس مسوليت داشتن، مستقل بودن و حق انتخاب داشتن در زندگي خواست هر جوان است و براي من هم به عنوان يك جوان و يك دختر همين كه توانستم براي اولين بار در تعيين سرنوشت خود و جامعه‌ي خود سهيم باشم، احساس خوشايندي داشت. سن من چيزي نزديك بيست سال است. من بار اول نيز كارت گرفتم و رأي دادم. وقتي رفتم كارت بگيرم، مأمور ثبت نام بهانه گرفت كه سنم خورد است و كارت نمي‌دهم. آنقدر اصرار كردم و دليل آوردم كه بالاخره دلش به رحم آمد و كارت داد.

يك سال پيش تقريباً در همين روزها بود كه رفتم تا كارت رأي‌دهي را بگيرم. احساس جالبي داشتم: اينكه من نيز در سرنوشت كشور خود سهمي ولو كوچك به اندازه‌ي رأي خود دارم. وقتي پيشتر از خودم را مي بينم، دوراني را كه مردم تمام عمر خود را براي داشتن چنين حكومتي قرباني مي كردند و من كسي هستم كه بعد از آنها هم به اين دستاورد رسيده ام و هم مسئوليت دارم تا در قبال سرنوشت خود جدي تر عمل كنم.

متن زیر گوشه‌ای از یادواره‌‌های زندگی یک دانش‌آموز صنف نهم است که روزی آن را در کلاس خواند. این متن یک نمونه‌ی کوچک از یک دوران سخت و دشوار گذشته‌ی نه چندان دور جامعه و مردم ماست. امیدواریم در فرصت‌های بعد نمونه‌های دیگری از این نوشته‌ها را دریافت کرده و آن را در اختیار خوانندگان محترم قرار دهیم.

یوسف دست راستش را به تنه‌ی لُخت درخت مالید و سپس آهسته زیر لب گفت: هِی، آخرش هم خشکیدی. بعد چشمانش را ریزتر کرد، ابروانش جفتک زد و به تنه‌ی درخت با دقت بیشتر نگاه کرد. چروکی‌ها، درزها، خمیدگی‌ها و سوراخ‌های کرم‌خورده در همه جای آن پیدا بود. دَور تا دَور درخت را نگاه کرد. حوادث روزگار و تلخی‌ها و شیرینی‌های زندگي به اندازه‌ي عمر درخت طولاني بود. باز هم درخت را زیر و رو کرد. حالا درخت او ديگر سفره‌اي براي غذاي كرم‌ها و موش‌هاي صحرايي شده بود.

تو از دير زماني مرا مي‌شناسي؛ با من بودي و بامن هستي. تو مرا مي شناسي؛ چرا كه تو همان آواي عشقي هستي كه از درون ني‌لبك چوپاني در دامنه‌ي صحرا مرا به خويش مي‌خواندي و من در پي تو براي يافتن مي‌دويدم.

تذكر: يكي از برنامه‌هاي مفيد و موثري كه در جريان سال تعليمي 1388 از جانب بخش آموزشي ليسه عالي معرفت روي دست گرفته شده است، برنامه‌ي «تحقيق و پژوهش» است. در اين برنامه موضوعات متعدد در مضمون‌هاي مختلف مطابق با ذوق و توانمندي دانش‌آموزان پيشنهاد مي‌شود و آنها به دلخواه يكي را برگزيده و روي آن كار مي‌كنند. سپس هر كدام از اين دست‌نوشته‌ها از جانب ديپارتمنت‌هاي مربوط در داخل ليسه بررسي و بازنگري شده از طريق وبسايت يا جرايد مكتب به نشر مي‌رسند. از تمام دوستان خواننده صميمانه تقاضامنديم كه با پيشنهادات و انتقادات مفيد و سازنده‌ي خويش معلمان و دانش‌آموزان ليسه عالي معرفت را در غنامند ساختن هر چه بيشتر اين برنامه ياري رسانند.